گزارش اجتماعي از استان کهگيلويه

يكي از وسايط نقليه به نام وانت سايپا براي اين ساخته شده كه بار حمل نماييد و هيچ كاربردي جز اين ندارد. البته در بعضي مناطق شهري و روستايي بار تعريف ديگري براي خود دارد در اين مناطق انسان يكي از بارهاي مهم تلقي مي گردد . به اين ترتيب اين وانت سايپا مي تواند كود ، كپسول گاز ، حيوان و انسان را با هم حمل نمايد . شايد عجيب به نظر برسد كه در اين مناطق انسان (كودك ، نوجوان ، جوان ، پير) آنقدر عزيز و محترم شمرده مي شود كه مثل چند گوني كود حيواني در پشت اين ماشين چپانده مي شود و هيچ كس حق اعتراض ندارد.
در استان كهگيلويه و بوير احمد كه يكي از اين مناطق مي باشد وسايط نقليه اي چون وانت سايپا يا مشابه هاي ديگر مانند پيكان بار يا تويوتاي باري به عنوان ماشين مسافربري استفاده مي شوند. در چند سال اخير هزاران نفر به خاطر عدم ايمني بودن اين ماشين كه اصولا براي حمل انسان غير قانوني و غير استاندارد مي باشد كشته و جان خود را از دست داده اند. مثلا در جاده ي دهدشت به قلعه رئيسي در شهرستان كهگيلويه (شهريور 80) در يك وانت سايپا كه بيش از چهل نفر مسافر حمل مي كرد و علاوه بر اين مسافران چند كپسول گاز نيز وجود داشت در اثر تصادف سي و دو نفر از اين مسافران جان خود را از دست داده و و بقيه ي مسافران نيز به شدت زخمي و مجروح شدند. و يا در چندين حادثه ي ديگر در سال هاي 82 و 83 و 85 حال بايد گفت چه كسي مسئول اين گونه فجايع غير انساني است ؟
چرا مسئولين كه اين همه نداي بشر دوستي سر مي دهند از رفع مشكلات اين شهر ها و بخش ها كه به راحتي قابل حل مي باشد سر باز مي زنند؟آيا مسئولين زيربط اعم از استاندار،شهردار و بخشدار توان آن را ندارند كه چند دستگاه ميني بوس يا اتوبوس در اختيار شهروندان خود بگذارند تا از بروز چنين حوادث وحشتناكي جلوگيري شود؟آيا تا به حال به اين قضيه فكر كرده اند يا جان انسان ها آنقدر برايشان پوچ و بي ارزش شده كه مثل كالا با آن برخورد مي كنند؟جالب اينجاست كه مسائلي شبيه اين به بي فرهنگي مردم ربط داده مي شود و بعد از چنين قضايايي مردم گناهكار شمرده مي شوند.از طرفي طبق قوانين راهنمايي و رانندگي هيچ انساني حق ندارد پشت اين وانت ها سوار شود و اگر تصادفي رخ دهد به سر نشينان هيچ گونه بيمه اي تعلق نمي گيرد.اما مردم مجبورند سوار اين وسائل شوند و هيچ راه چاره اي ندارند.اين در حالي است كه هر روزه در كلان شهرها هزاران ميليارد براي ساخت و ساز بزرگراه ها ، تونل ها و مترو ها هزينه صرف مي شود؛اما آيا انسان ها فقط در كلان شهر ها زندگي مي كنند؟يا در دهدشت و اطراف آن نيز انسان وجود دارد؟براستي اين فاجعه نيست؟آيا تنها داشتن انرژي هسته اي حق مسلم ماست يا داشتن ماشين مخصوص حمل مسافر نيز جزء حقوق شهروندي محسوب مي شود؟ آيا كارگراني كه براي به دست آوردن نان شبشان با اين ماشين ها به شهر مي آيند ، نبايد امنيت جاني داشته باشند؟آيا جان يك كارگر كمتر از جان انسان هاي ديگر ارزش دارد؟آيا او انسان است يا تنها بايد نام انسان را مثل بار بر دوش، هميشه با خود حمل كند؟
فعالان حقوق بشر در ايران( شاخه کهگيلويه)