در اولين سالگرد قتل ولي الله فيض مهدوي

بايد سخن گفت, سخن گفت ازکساني که همه وجودشان هدف بود ، هدفي آبي بر افق آزادگي و شرف ، هدفي که لازمش سوختن بر شعله حرمتي بود همچون شمع .
بايد نوشت ، اما قلم من ناتوانتر از آن است که توان نوشتن توان ترسيم حماسه ها را داشته باشد و از دلاوراني بگويد که در سياهچالهاي ظلمت پر غرور بس حماسه هاي پر افتخار آفريدند .
و اينگونه سر افراز زيستند که تاريخ ما سراسر افتخار گشت و اينگونه بود و هست که راه را گم نکرديم چرا که نور شمع ها و پروانه ها يي که در انديشه رهايي مظلومانه سوختند همواره روشنگر راه ما است .
نمي دانم ولي الله فيض مهدوي که اولين سالگرد شهادتش بهانه نگاشتن مختصر نامه است خالق چندمين حماسه در قلب تاريخ ماست ، اما ميدانم و باور دارم که او زنده است و درود مي فرستم بر او که صداي حماسه سازش هنوز در اسعان ما طنين انداز است و به ياد مي آورم آن هنگام که بود پيامش ، پيام آزادي بود و اگر رفت پيام رهايي را جاودان کرد و رفت .
بايد گفت اما نميدانم از سالهاي جواني او بگويم يا از سالهاي زندان يا شکنجه هاي وحشيانهاي که ديد ، نميدانم از رفتن به پايه چوبه دار و قهرمانانه فرياد زدن او بگويم يا از زبوني و درماندگي خلق و شايد بهتر باشد از او بگويم که هر چند در اعتصاب غذا و آب ، تشنه و گرسنه در کنج سياهچالي جان باخت اما سيراب بود از شرر رهايي بخش عشق .
هر چند اين نگارش و گفتار بهانه اي بيش نيست براي انديشيدن و نقش ما و ياد آوري وظيفه ما در قبال سيل عظيم حماسه سازان و جان باختگان راه آزادي .
و اکنون که در آستانه اولين سالگرد شهادت شهيد ولي الله فيض مهدوي هستيم علي رغم اينکه دفاع از اين حماسه ساز جزء اتهامات غير انساني منتصب به بنده و مجموعه مي باشد اما زماني که به مسير طي شده نگاه مي اندازم نه تنها کوچکترين احساس پشيماني در دفاع بدون تبعيض از انسانها نميکنم بلکه همه افتخار خود و ساير ياران و فعالان حقوق بشر در ايران را تلاش بي وقفه براي رهايي انسان ها و انسانيت و سر نگوني جغد شوم مرگ از آسمان زندانيان سياسي ايران ميدانم . و حال ضمن بزرگداشت ياد و خاطره فرزند برومند ملت بزرگ ايران اعلام مينمايم که جامعه ما و جمعيت زندانيان سياسي ما در سايه کم توجهي و کم رنگي هنوز آبستن وقايع تلخ ديگري ميباشد بنا براين مجددا توجه همه آزادي خواهان را به وضعيت شديدا بحراني حقوق بشر در ايران را جلب مي نمايم
با احترام
کيوان رفيعي سخنگوي فعالان حقوق بشر در ايران
13. 06 . 86
زيبايي به ياد ولي الله
آنچه زيبا بود شعله شمع نبود
پروانه اي آگه از آن يک دم نبود
نه حتي بد مستي آن دست
که ز خصمش ، عمر گل سرخ پايان جست
نه حتي تابش خورشيد
که زلطفش لاله اي خشکيد
نه حتي سايه آن سرو
کز سايه اش سايه دار آسان جست
نه حتي قاصدک بر باد
که زمرگ بي رخصتش ياد باد
نه حتي عشق آن مادر
کز عذاب عشق هجران جست
آنچه زيبا بود تنهاييست
تنهايي و لبخند و آرزو بر فرداييست
کيوان رفيعي- انفرادي از 209 اوين 1/8/85