نقض حقوق بشر در ایران در حوزههای گوناگون، حکایتی غیرقابل اغماض و انکار است. گستردگی و ابعاد موضوع نیز چنان است که رصد پیوسته و انعکاس دائم را ضروری و واجد اهمیت و اولویت میکند.
تحریف حقیقت و نشر دروغ و سانسور اخبار مربوط به نقض حقوق بنیادین شهروندان ایران توسط بازوهای رسانهای و تبلیغاتی حکومت، اعمال ممیزی بر نشریات مستقل و ناهمسو با کانون مرکزی قدرت با سودجستن از ابزار تهدید و ارعاب و بازداشت و توقیف و نیز تعمیق خودسانسوری در انتشار اخبار مربوط به نقض حقوق اساسی و مدنی ایرانیان توسط رسانههای داخل کشور؛ ازجمله عواملی هستند که تعقیب مقولهی حقوق بشر و رصد وضع و کیفیت آن در ایران و منتشر کردن اخبار مربوط به نقض حقوق بشر توسط استبداد دینی مسلط را توسط رسانههای مستقل و پیگیر این موضوع، بسیار مهم و ضروری کرده است.
اگرچه در عصر ارتباطات و فنآوری اطلاعات، شمار رسانهها و پایگاههای خبری که هر یک از زاویهی خود و بسته به اولویتهای سیاسی یا ایدئولوژیک و حتی رسانهای خویش، به موضوع موارد نقض حقوق بشر در ایران میپردازند، کم نیست؛ اما به گمان من، “هرانا” توانسته با تمرکز بر این مسئله، و با سماجت و مداومت و پیگیری جدی و در خور تقدیر، اخبار مربوطه را با برخورداری از کانالهای خبری متعدد و نیز اختصاصی خود، و با سرعت مناسب، درج و منتشر کند.
تلاش هرانا بهویژه پس از کودتای انتخاباتی ۱۳۸۸ و سرکوبهای خشن و خونین مترتب بر آن، در همین راستا، قابل اشاره و در خور تجلیل است.
هرچند خروجی “هرانا” خالی از کاستی یا اشتباه نبوده ـ که در کار خبررسانی، بهویژه زیر سایهی عوارض استبداد داخل کشور ـ گریزناپذیر مینماید؛ اما ارتقائ روزافزون خروجی و کیفیت سایت، محسوس بوده، آن را به یکی از منابع خبری در خور اعتنا در حوزهی اخبار مرتبط با نقض حقوق بشر مبدل ساخته است.
القصه، میتوان از تداوم کار سایت، خروجی حقوق بشری آن و بیاعتناییاش به مرزبندیهای مغایر با مقولهی حقوق بشر و افزایش کیفیت و کمیت و سرعت در انتشار اخبار و مطالب، بهعنوان ویژگیهایی یاد کرد که متاسفانه ـ و به علل و دلایل گوناگون ـ در حوزهی فعالیت رسانههای مشابه، چندان فراگیر و پرشمار نیستند.
ابوسعید ابوالخیر، عارف مشهور قرن چهارم و پنجم، فرموده: “خدا رحمت کناد هرکه را گامی فراپیش نهد”.
از چنین منظری، تلاش بانیان و کنشگران مرتبط با “هرانا” درخور “خسته نباشید” و “خدا قوت”ی صمیمانه است.
